In psychologieland wordt vaak gediscussieerd over de invloed die gebeurtenissen uit de jeugd op een volwassene kunnen hebben. De één vindt dat ze een bepalende invloed hebben op de rest van het leven en de ander is van mening dat de door je te richten op het ¨ hier en nu¨ de problemen heel goed kan oplossen. Ik vind dat beide meningen waar zijn.

In mijn praktijk krijg ik vaak mensen die stuk lopen op b.v. hun werk. Ze geven aan dat ze overspannen raken omdat ze zo hard moeten werken of niet op kunnen schieten met hun chef. Als we er dieper op in gaan merken we vaak al gauw dat de manier waarop ze ermee omgaan erg afhangt van hun overlevingsstrategie'.

Onder een overlevingsstrategie versta ik: een manier om je ouders te overleven. Dat klinkt heel dramatisch, maar soms is het letterlijk waar. Het hangt er maar van af wat voor ouders je gehad hebt. Had je liefdevolle verstandige ouders dan kon je onbekommerd opgroeien en ontspannen leren wat je voor je verdere leven nodig hebt. Helaas is dit niet altijd het geval.

Voor ouders is een kind opvoeden niet eenvoudig. Je leert het niet op school, dus je moet het jezelf maar avonturen. Er zijn een heleboel boeken over geschreven, maar die zijn vaak erg theoretisch en een kind opvoeden is meer een zaak van de alledaagse praktijk. En we zijn niet altijd in ons goede doen, dus we zijn wel eens chagrijnig, inconsequent, druk met andere zaken enz. Dan spreek ik nog niet eens van de gewelddadigheden die zich binnen een gezin kunnen afspelen, zoals mishandeling en incest.

Een kind moet hiermee maar om zien te gaan. Het is van het grootste belang dat pappa en mama van hem of haar houden en dat dat ook voelbaar is. Het kind is bereid om zich hiervoor in allerlei bochten te wringen, b.v. heel lief zijn, veel helpen of niet te veel lawaai maken of niet in de buurt komen. Dit noemen we overlevingsstrategieën. Deze strategieën ontwikkelt een kind onbewust en neemt ze mee naar zijn volwassenheid. Eigenlijk blijven de ouders hun invloed uitoefenen in de gedachtewereld. We noemen dat ¨interne ouders¨ .

Zo kan het gebeuren dat later op het werk iemand bereid is om heel hard te werken, onbewust om zijn interne ouders tevreden te stellen. Zo hard dat hij er overspannen van wordt.

Als we hiermee aan het werk gaan dan gaan we uitzoeken wat die interne ouders te zeggen hebben en hoeveel macht ze nog uitoefenen. Let wel, soms heeft dit niets met de echte ouders te maken, maar met het beeld dat het kind van zijn ouders heeft gemaakt.Als de cliënt zich bewust is geworden van deze invloed kan hij (of zij) ook zelf gaan bepalen hoeveel hij zich er nog van wil aantrekken, of dat hij de interne ouder de wacht aanzegt en zelf gaat bepalen hoe hard hij wil gaan werken.

Ook bij andere problematiek b.v. relatieproblemen is het goed om te onderzoeken wat de interne ouders te zeggen hebben.

Zo werken we zowel aan een probleem van nu als aan vroeger.

wilma goossens